Pisma Komisji, w których w celu przymuszania przedsiębiorcy do zapłaty nałożonej grzywny grozi ona realizacją gwarancji bankowej, nie są jej decyzjami zaskarżalnymi na podstawie art. 230 TWE.

Sąd I instancji naruszył prawo, uznając sporne akty za akty zaskarżalne w rozumieniu art. 230 TWE. Należy więc uchylić zaskarżony wyrok i przez wzgląd na art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości stwierdzić niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności spornych aktów - orzekł Europejski Trybunał Sprawiedliwości (ETS) w wyroku z 6 grudnia 2007 r. w sprawie Komisja Wspólnot Europejskich/ Ferriere Nord SpA.

sygn. akt C-516/06P

Komisja wydała decyzję, w której stwierdziła naruszenie przez Ferriere Nord art. 85 TWE i na jej mocy nałożyła na tę spółkę grzywnę. Decyzja ta została zaskarżona przez Ferriere Nord do SPI, który ją oddalił. Podobny skutek miało odwołanie Ferriere do ETS. W wyniku trudności finansowych Ferriere Nord zwróciło się do Komisji z prośbą o rozważenie zmiany wysokości grzywny. Komisja nie podejmując tematu obniżenia grzywny w toku wymiany korespondencji stwierdziła w końcu, że niezapłacenie przez spółkę grzywny spowoduje realizację gwarancji bankowej. Ferriere wniosła do SPI o stwierdzenie nieważności tych aktów, który rozstrzygnął sprawę na jej korzyść. W swoim odwołaniu Komisja Wspólnot Europejskich wniosła o uchylenie wyroku sądu I instancji (SPI) Ferriere Nord przeciwko Komisji, w którym sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji zawartych w piśmie z 5 lutego 2004 r. i piśmie przesłanym za pośrednictwem faksu 13 kwietnia 2004 r. (sporne akty), dotyczących należnego salda grzywny nałożonej na Ferriere Nord SpA decyzją Komisji 89/515/EWG z 2 sierpnia 1989 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 85 TWE. Komisja argumentowała, że odwołanie do ETS było niedopuszczalne.

UZASADNIENIE

ETS przypomniał, że aktami lub decyzjami mogącymi być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności są jedynie przepisy wywołujące wiążące skutki prawne naruszające interesy skarżących poprzez istotną zmianę ich sytuacji prawnej. Według SPI sytuacja prawna Ferriere Nord została w sposób istotny zmieniona, ponieważ w drodze spornych aktów Komisja skierowała do Ferriere Nord wezwanie do zapłaty pozostałej części należności oraz zagroziła przystąpieniem do wykonania uprawnień z gwarancji bankowej. Akty te należy uznać za wezwania do wykonania wcześniej wydanej decyzji, czyli decyzji dotyczącej metalowej siatki spawanej elektrycznie. Akty te, jako takie, niezależnie od tego, czy zostały wydane przed upływem terminu ewentualnego przedawnienia, czy po jego upływie, nie mogą być uznane za wywołujące wiążące skutki prawne naruszające interesy Ferriere Nord. Są one bowiem faktycznie jedynie aktami przygotowawczymi do aktów o charakterze czysto wykonawczym. Ani pierwsze z wymienionych aktów, ani drugie z nich nie są zaś aktami zaskarżalnymi. Interpretacji tej nie podważa zawarcie w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2988/74 pojęcia decyzja. Nawet bowiem zakładając, że decyzja w rozumieniu tego artykułu stanowi, niezależnie od okoliczności, akt zaskarżalny na podstawie art. 230 WE, należy podkreślić, że w drodze spornych aktów Komisja nie zawiadamiała Ferriere Nord o decyzji zmieniającej początkową wysokość grzywny, kary lub okresowych kar pieniężnych w rozumieniu pierwszego z wymienionych przepisów. Chociaż warunek dotyczący wiążących skutków prawnych naruszających interesy skarżącego poprzez istotną zmianę jego sytuacji prawnej należy interpretować w świetle zasady skutecznej ochrony sądowej, to interpretacja taka nie może prowadzić do wykluczenia zastosowania tego warunku, pod groźbą przekroczenia kompetencji powierzonych w traktacie WE sądom wspólnotowym.