Pracodawcy, którzy nie tworzą zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, raz w roku mogą wypłacić pracownikom świadczenia urlopowe.
Pracodawcy, którzy na 1 stycznia danego roku zatrudniają mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, mogą tworzyć fundusz świadczeń socjalnych lub wypłacać świadczenie urlopowe. Takie rozwiązanie przewiduje art. 3 ust. 3 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych.
Jeżeli spółka tworzy fundusz na działalność socjalną, może z niego dofinansować krajowy wypoczynek pracowników i ich rodzin (na zasadach określonych w regulaminie).
W przeciwnym wypadku (gdy spółka nie tworzy ZFŚS) raz w roku może wypłacić każdemu pracownikowi świadczenie urlopowe. Pod warunkiem jednak, że pracownik korzysta w danym roku kalendarzowym z urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych. Natomiast jego wypłata musi nastąpić nie później niż w ostatnim dniu poprzedzającym rozpoczęcie urlopu.
Tak jak w przypadku dofinansowania wypoczynku, tak i w przypadku świadczeń urlopowych odprowadzany jest podatek dochodowy od osób fizycznych. Zgodnie z art. 31 PIT pracodawca zobowiązany jest obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy.
Świadczenie nie podlega składce na ubezpieczenie społeczne, co wynika wprost z ustawy o ZFŚS. Nie trzeba też odprowadzać składki zdrowotnej.
Należy pamiętać, że ustawa o ZFŚS ustala górną granicę świadczenia urlopowego. Jego wartość nie może przekroczyć wysokości odpisu podstawowego na ZFŚS odpowiedniego do rodzaju zatrudnienia pracownika. Uzależnione jest również od innych warunków, np. od wymiary czasu pracy.
Wysokość świadczeń dla pracownika zatrudnionego w normalnych warunkach pracy nie może więc przekroczyć 37,5 proc. przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub w drugim półroczu roku poprzedniego, jeżeli przeciętne wynagrodzenie z tego okresu stanowiło kwotę wyższą.
Jeżeli pracownik zatrudniony jest w szczególnie uciążliwych warunkach pracy, limit wynosi 50 proc. przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Natomiast w przypadku pracownika młodocianego w pierwszym roku nauki 5 proc., w drugim roku nauki 6 proc, a w trzecim roku nauki 7 proc. przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.
Ewidencja księgowa świadczeń urlopowych może przebiegać w poniższy sposób:
1. Zarachowanie świadczenia urlopowego należnego pracownikowi: strona Wn konta 440 - Ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia, strona Ma konta 234 - Pozostałe rozrachunki z pracownikami.
2. Zarachowanie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych: strona Wn konto 234 - Pozostałe rozrachunki z pracownikami, strona Ma konta 220 - Rozrachunki publicznoprawne.
3. Wypłata świadczenia w wartości pomniejszonej o podatek dochodowy: strona Wn konta 234 - Pozostałe rozrachunki z pracownikami, strona Ma konta 130 - Rachunek bankowy.
Agnieszka Pokojska
agnieszka.pokojska@infor.pl
PODSTAWA PRAWNA
Art. 3 ust. 3 ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. z 1996 nr 70, poz. 335 z późn. zm.).
Art. 21 ust. 1 pkt 78, art. 31 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 późn. zm.).